رباعی شمارهٔ ۴۱

برداشت: جز عشق هیچ چیز نمی‌تواند با من هم‌نوایی کند. نه در آغاز و نه در پایان، عشق تنها چیزی است که در زندگی‌ام وجود دارد.

برداشت: عشق من را به شدت می‌طلبد و به من شوق می‌دهد، اما کی قرار است از این راه طولانی و دشوار عشق خسته شوم و بی‌تفاوت بمانم؟