رباعی شمارهٔ ۳۱

در این شعر، شاعر از دل خود می‌گوید که به خاطر عشق وعلاقه به معشوق، آمادهٔ رنج و بلا شده است. او به معشوق خود راه می‌سپارد و دلش را به سمت او می‌گشاید. همچنین امروز بوی معشوق را از باد حس کرده و به خاطر این حس خوب، شکرگزار است و دل خود را به باد سپرده است.