رباعی شمارهٔ ۳۰

این شعر بیانگر عشق و وصل الهی است که روح را از حالت عدم به حرکت درآورده و جان را با شراب محبت روشن کرده است. شاعر از می عشق که حرام نیست در مذهب او صحبت می‌کند و اشاره دارد که تا بامداد عدم، هیچگونه خشکی و سردی در دل او وجود ندارد.