رباعی شمارهٔ ۲۷

این شعر به شدت به تاثیر عشق و شوق در زندگی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که عشق او را می‌سوزاند و به مکان‌هایی که از نظر اجتماعی ناپسند هستند می‌کشاند. او در واقع به جمع افرادی می‌پیوندد که به این مکان‌ها رفت و آمد دارند تا از دیگران مخفی بمانند و تنها در فضای عشق خود زندگی کنند.