رباعی شمارهٔ ۲۴

در این چند بیت شاعر به دوستی و عشق خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هر جا که دوستش پا بگذارد، او را به آغوش می‌کشد. همچنین از احساسات عاشقانه سخن می‌گوید و نمی‌تواند عالم و زیبایی‌های دیگر را ببیند مگر اینکه دوستش را در دل داشته باشد. در واقع، در عشق حقیقی، دیدن محبوب از همه چیز مهم‌تر است.