غزل شمارهٔ ۳۲۴

برداشت: بیا، تا من لباس ظاهری‌ام را کنار بگذارم. همین حالا بیا، تا به عالم وجود و هستی بپردازم.

برداشت: به صدای یک انسان پارسا و نیکو گوش بده و از بازی‌های مادی و دنیوی دست بکش. من تنها یک زندگی دارم و می‌خواهم همین حالا پرده‌ها را کنار بزنم و به دنیای دیگر بروم.

برداشت: خدایا، کمان را به قوس درآور و تیر را آماده کن، زیرا زمانی که moment نیاز باشد که جانم را فدای چیزی کنم، باید همین حالا این کار انجام شود.

برداشت: زمانی که این آتش شعله می‌کشد، فریاد و ناله‌ام به آسمان می‌رود. از دنیا به من پناه بده، چرا که می‌ترسم همین الان بسوزم و نابود شوم.

برداشت: جهان به خاطر ترس دچار درد و رنج می‌شود و جان انسان به خاطر عشق پرواز می‌کند. من هم اکنون می‌خواهم پرواز کنم و دیگران را به خاطر این توانایی به حسادت وا دارم.