رباعی شمارهٔ ۱۸

این ابیات به حس ناامیدی و تلخی شاعر اشاره دارد. شاعر از چرخ فلک (سرنوشت یا زندگی) گلایه می‌کند که با مکری بسیاری، او را از خوشی‌ها و بازی‌های دلخواهش دور کرده است. او امیدوار است که روزی در بالای این چرخ و در اوج سعادت قرار گیرد و همچون ماه، زیبایی و شکوه خود را به نمایش بگذارد.