رباعی شمارهٔ ۱۷

در این شعر، شاعر از باد سحر می‌خواهد که او را خبر دهد درباره‌ی کسی که در مسیرش دل پرآتش و عاشقی را دیده است. این دل، به خاطر عشق و خواسته‌هایش، چنان دلسوخته و داغدار شده که صدها سنگ و کانه را هم به آتش کشیده است.