رباعی شمارهٔ ۱۶

در این شعر، شاعر از اشک خود می‌خواهد که درباره دل‌افزایی‌اش بگوید و به یاد باغ و بهار و زیبایی‌هایی که تجربه کرده، اشاره کند. او از یادآوری شب‌ها و خاطراتش با معشوق سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که به بی‌ادبی‌ها یا اشتباهاتش فکر نکند.