رباعی شمارهٔ ۱۵

این ابیات به زیبایی و ویژگی‌های خاص فردی اشاره دارد که به اندازه‌ ماه درخشان و فراتر از آن است. شاعر به تشبیه ماه و شب می‌پردازد و از زیبایی صورت و چهره شخصی که از آن سخن می‌گوید، یاد می‌کند. حتی اگر افق شفق سرخ باشد، رنگ چهره او همچنان زرد و متمایز باقی می‌ماند. در نهایت، شاعر با بیان تحفه‌ها و ویژگی‌های منحصر به فرد、 زیبایی و جذابیت آن شخص را ستایش می‌کند.