رباعی شمارهٔ ۱۲

در این شعر، شاعر به دوری از دنیای مادی و عشق به زندگی اشاره می‌کند. او با اشاره به "انجیرفروش" و مستی، به لذت‌ها و شادی‌های زندگی اهمیت می‌دهد و همچنین به شوق و شیدایی در مسیر عشق و معشوق می‌پردازد. شاعر از حالتی سرخوشانه و شاداب سخن می‌گوید که او را به سمت معشوق می‌کشاند.