غزل شمارهٔ ۳۲۳

برداشت: اگر لحظه‌ای که به خودت وصل هستی، به جای همراهی و یاری، دلت را پر از درد و خاری کند، آن لحظه چه فایده‌ای دارد؟ و اگر در حالتی که خود را فراموش کرده‌ای، کسی برایت مفید باشد، چه کمکی از آن برمی‌آید؟

برداشت: نفسی که در آن حالت به خودت توجه داری و درگیر جزئیات کوچک هستی، مثل شکار یک پشه، و نفسی که در آن حالت از خود بی‌خود شده‌ای و احساس بزرگی و قدرت می‌کنی، مثل اینکه فیل را شکار کنی.

برداشت: آن لحظه‌ای که به خاطر خودخواهی تحت تاثیر ناراحتی و غم قرار می‌گیری، و آن لحظه‌ای که بدون در نظر گرفتن خودت، زیبایی و آرامش به زندگی‌ات نزدیک می‌شود.

برداشت: نفس انسانی که با شناخت و آگاهی خود از یار فاصله می‌گیرد، و آن نفس دیگری که به طور ناخواسته و بدون اراده به سراغ باده و عشق یار می‌رود، هر دو حالتی متفاوت را نشان می‌دهند.

برداشت: نفسی که در خودت غرق هستی، مانند پاییز پژمرده و افسرده است، اما نفسی که از خودت فراتر رفته‌ای، همچون بهار سرزنده و شاداب به تو می‌آید.

برداشت: تمامی بی‌قراری‌ها و ناآرامی‌های تو ناشی از جستجوی آرامش و استقرار در عشق توست. بنابراین، خود را به دنبال آرامش و استراحت بگذار تا به آنچه می‌خواهی برسی و آرامش را تجربه کنی.

برداشت: اگر از خواسته‌های ناگوار خود دست بکشی، تلخی آن‌ها به شیرینی تبدیل می‌شود. پس اگر بخواهی از زشتی‌ها فاصله بگیری، خوبی‌ها به سراغت خواهند آمد.

برداشت: تمام ناامیدی‌هایت از خواسته‌های تو نشأت می‌گیرد، وگرنه تمام آرزوها مانند گل‌هایی به پای تو نثار می‌شود.

برداشت: به عاشق شدن در زیبایی و سادگی معشوق بپرداز و به عشق عاطفی و دل‌سوزی نپرداز، تا اینکه محبوب دلربا و فریبنده که در عشق دچار زحمت شده، به سراغت بیاید.

برداشت: خسرو شرق ،شمس دین، از تبریز که بیاید، به خدا قسم که ماه و ستاره ها رنگ و نورشون رو میبازن و ناخوداگاه جذب شمس دین میشوی