از بادهٔ لعل، ناب شد گوهر ما
آمد به فغان ز دستِ ما ساغر ما
دربارهٔ این سروده
غزل به زیبایی حال و هوای نوشیدن شراب را توصیف میکند. شاعر به وضوح اشاره دارد که نوشیدن شراب، گوهر وجود او را شفاف و ناب کرده است. این نوشیدن به حدی روی او تأثیر گذاشته که تمام وجودش در می غرق شده و او نیز در این حال سرمست و شاداب است. به طور کلی، این شعر به لذت و تأثیر شراب در زندگی و روحیات انسان میپردازد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از بس که همی خوریم می بر سر می
ما در سر می شدیم و می در سر ما