رباعی شمارهٔ ۵

در این ابیات، شاعر به تحولی عمیق در وجود خود اشاره می‌کند. او می‌گوید وقتی که به نهایت کمال برسد، شگفتی‌های وجودش نمایان خواهد شد. او همچنین از عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که مانند شمع می‌سوزد تا آنکه عشق بتواند تمام لحظات او را روشن کند. در واقع، عشق برای او منبع روشنی و حیات است.