غزل شمارهٔ ۳۲۲

برداشت: من آمده‌ام تا تو را به خودم نزدیک کنم و با عشق و احساس، تو را در دل و جانم جای دهم.

برداشت: به سراغ تو آمده‌ام ای درخت گل در این بهار خوش، تا در کنارت بنشینم و شاد و خرم باشم و برایت گل بریزم.

برداشت: من به این مکان آمده‌ام تا زیبایی تو را به نمایش بگذارم و همچون دعای عاشقان، تو را به آسمان‌ها برسانم.

برداشت: من آمده‌ام تا بوسه‌ای از محبوبم بگیرم، تو نیز با خوش‌رویی به من بازگردان که من به خاطر تو دست از این کار نمی‌کشم.

برداشت: گل چه چیزی بود که تو در زبان ناطق به آن اشاره کردی. اگر کسی دیگر تو را نشناسد، من تو را به خوبی می‌شناسم.

برداشت: ای جان و روان من، تو در دعا و ختم یاد من هستی. بیاد تو به دل می‌خوانمت، پس بیایید و در این مراسم برای من دعا کن.

برداشت: شکار من، تویی و حتی اگر از دام فرار کرده باشی، دوباره به سوی دام برگرد. اگر هم نروی، به دنبالت می‌آیم.

برداشت: شیر به آهویی گفت که چرا این‌قدر با سرعت در پی من می‌دوی، در حالی که من تو را شکار نخواهم کرد.

برداشت: زخم‌ها را به جان بخر و شجاعت را همچون سپر در برابر مشکلات به کار بگیر. خود را تحت تاثیر دیگران قرار نده؛ وگرنه به حالتی می‌رسی که همچون کمانی در حال خم شدن هستی.

برداشت: از آغاز زمین تا مقام انسانیت راه‌های بسیاری وجود دارد. من تو را از شهری به شهر دیگر همراهی کردم، اما در این مسیر نمی‌توانم به تو بایستم.

برداشت: درباره‌ی چیزی صحبت نکن و آن را نبر! صبر کن و اجازه بده که شرایط به خوبی پیش برود، زیرا من تو را به خوبی راهنمایی می‌کنم و می‌خواهم که بهترین نتیجه را بگیری.

برداشت: تو که از زاده‌های شیر هستی، در وجود من که مانند آهو پنهان شده‌ای، می‌توانم تو را از پرده‌های آهو به سوی آزادی ببرم.

برداشت: تو مانند یک توپ چوگان هستی که من با چوب چوگان تورا به هر سمتی میدوانم اما من هم خودم به دنبال تو می آیم(درواقع مشخص نیست که تو من را میدوانی یا من تورا)