رباعی شمارهٔ ۱

این شعر به بیان عشق و معرفت الهی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که دل‌هایی که آماده دریافت نور و اسرار خداوند هستند، جانشان سرشار از معرفت الهی می‌شود. او همچنین هشدار می‌دهد که بدن را به تنهایی نباید نگریست، زیرا همهٔ وجود انسان تحت تأثیر و ارتباط با خداوند قرار دارد.