غزل شمارهٔ ۳۲۱

برداشت: آن شخص از نیمه‌شب دچار بیماری شده و از آن زمان تا حالا بدون فکر و توجه به خود، به دیوار ما سر می‌زند.

برداشت: جهان و زمین به گریه افتاده‌اند و از فریادهایشان در حال ناله‌زدن هستند. نفس‌های او همچون آتش می‌سوزند، گویی که در آتشگاهی فرو رفته‌اند.

برداشت: این فرد بیماری عجیبی دارد که نه درد سر دارد و نه تب و رنج، و به نوعی درمانی برای آن در زمین وجود ندارد زیرا این بیماری از آسمان بر او نازل شده است.

برداشت: وقتی جالینوس نبض را احساس کرد و گفت: "دستگاه من را کنار بگذار، دل را ببین، درد من غیرعادی است."

برداشت: در شهر ما به دلیل این حادثه، هر گوشه‌ای پر از شلوغی و سر و صداست، نه مشکلی از کمر درد و نه از بیماری‌های دیگر وجود ندارد.

برداشت: در اینجا اشاره شده که نه خواب و نه خورشید از عشق تغذیه نمی‌شود. این عشق در حال حاضر برای خواجه (شخص مورد نظر) هم مانند دایه و هم مانند مادر است. به عبارت دیگر، عشق به طور کامل او را پرورش می‌دهد و به او حیات می‌بخشد.

برداشت: در این بیت شاعر از خداوند طلب رحمت و آرامش می‌کند و می‌گوید آیا ممکن است لحظه‌ای به ما آرامش دهد، لحظه‌ای که در آن نه کسی خونش ریخته شده باشد و نه مالی از کسی گرفته شده باشد.

برداشت: به آسمان پیامی رسید که به کسی که در مشکلات عشق گرفتار است، بگوید رها کن. در دل عاشقان، راهی برای درمان و نجات وجود دارد.

برداشت: این شخص را کمک نکن و نصیحتش نکن، چون جایی که او قرار دارد نه مکان فساد است و نه معبد.

برداشت: عشق را مانند چیزی که دیده‌ای، از عاشقان نشنیده‌ای. پس سکوت کن و افسونگری نکن، زیرا آنچه می‌گویی جادو یا شعبده نیست.

برداشت: ای شمس تبریزی، بیا که تو منبع نور و روشنایی هستی. این روح که با کار و بزرگی گرانبار است، بدون تابش تو بی‌حرکت و ساکن است.