غزل شمارهٔ ۳۱۷

برداشت: دوست به صلح و دوستی آمد، ای همراهان! شما چرا در درگاه منتظر نشسته‌اید؟

برداشت: زمان دوری و انتظار به پایان رسید، حالا وارد خانه شوید ای صاحبان اندیشه و عقل.

برداشت: آفتاب زیبایی دل‌ها را باز می‌کند، پس در پرتو آن لباس‌ها را از تن درآورید.

برداشت: در عشق، تمام آداب و رسوم به نوعی نادیده گرفته می‌شود و عشق خود به تنهایی قواعد و اصول خاصی دارد.

برداشت: جام عشق نه مایهٔ ننگ است و نه نشانی از شکست، نه به سرها و نه به دمی.

برداشت: لذت عشق مانند ترکیب بوی مشام با طعم شیرینی عشق است. این احساس به گونه‌ای است که عشق و وابستگی بین دوست و معشوق به هم می‌آمیزند و یک تجربه خوشایند را رقم می‌زنند.

برداشت: دختران در دل و جان شاداب و سرخوشند، در میان باغ محبت و دنیای چرخشی زندگی.

برداشت: اگر شما به دل‌ها راه ندارد، از آن‌ها سوال کنید پشت پرده.

برداشت: شمس تبریز از تو می‌خواهد که با عشق به سوی او بیایی، و از زندگی لذت ببری، درست مانند کبابی که در گرما سرخ می‌شود.