غزل شمارهٔ ۳۱۶

برداشت: زمانی که به شلوغی و هیاهوی شب وارد شویم، مانند موجی از دریا در شب برمی‌آییم.

برداشت: خواب از خواب فرار نخواهد کرد، زیرا کسی که زیبایی‌های شب را دیده است، نمی‌تواند راحت بخوابد.

برداشت: بسیاری از دل‌ها پرنور و روح‌ها پاک‌اند و در خدمت و بندگی، خالق شب قرار دارند.

برداشت: در شب، حضور و پدیده‌های غیرمرئی به وضوح قابل مشاهده‌اند، اما روز نمی‌تواند به پای شب برسد و آن شکوه و زیبایی را بازتاب دهد.

برداشت: در حضورت، شب مانند دیگ سیاه است و تو از شیرینی‌اش چیزی نچشیده‌ای.

برداشت: در اینجا شاعر از دشواری و محدودیت‌هایی که شب به وجود آورده سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که شب مانع از فعالیت‌های او شده و او را به زنجیر کشیده است. در نتیجه، او نمی‌تواند در تاریکی شب به کار و تلاش بپردازد و تنها امیدش به صبح و روشنایی روز است که به او آزادی و فرصت دوباره می‌دهد.

برداشت: راهی طولانی پیش‌رو داریم، اما با سرعت و قوت ادامه می‌دهیم، حتی اگر شب به درازا کشیده شود.

برداشت: اگر روز تجارت و کسب و کار است، شب حال و هوای متفاوتی دارد و لذت دیگری را به دنبال می‌آورد.

برداشت: شمس دین حسرت و آرزوی روز را در تبریز بر دوش می‌کشد.