غزل شمارهٔ ۳۱۵

برداشت: چشمانت را از خواب بیدار کن و به اطراف نگاه کن تا همه را بشناسی و درک کنی.

برداشت: نگاه کن که چگونه چشم‌ها در اندرونی بی‌قرار و مضطرب شده‌اند، گویی که در حالتی شبیه به جیوه هستند.

برداشت: شب دیر شده و مردم مانند ستاره‌ها در میان تابش ماه قرار گرفته‌اند.

برداشت: چشم‌ها با نوشیدن می، هم سیاه و هم سفید شدند و خراب گشتند.

برداشت: تمام فکرها مانند برگ‌ها که بر زمین ریخته شده‌اند، بر روی همه چیز نشسته‌اند.

برداشت: عقل به گوشه‌ای رفته و می‌گوید: اگر تو خود آن هستی، پس آن را بشناس و درک کن.

برداشت: نگاه کن به شب، که چطور همه موجودات را تحت تأثیر خود قرار داده است.

برداشت: چشم به زیبایی و راز عمیق آن خیره شده و دیگر نیازی به پرسش و پاسخ نیست، همه چیز روشن شده است.

برداشت: سواران باهوش و هوشیار همه ماندند و مانند خرها در باتلاق گرفتار شدند.