غزل شمارهٔ ۳۱۱

برداشت: کسی که به خاطر عشق و زیبایی محبوبش دست کم گرفته می‌شود، زشت است. باید به او توجه کرد و با احساساتش بازی نکرد؛ نه اینکه به او بخندند و او را تحقیر کنند.

برداشت: باد هر چیزی را که درخت و کشت و هر آنچه را که از زمین روئیده باشد، به سخره می‌گیرد و از این رو، حتی خارهایی که از زمین سر برآورده‌اند، خشک و بی‌فایده می‌شوند.

برداشت: هر چیزی که از اجزای وجود تو پرده‌برداری نکند، بی‌پروا به جلو می‌رود. به او گوش‌زد کن که سر و پایش را به زمین بکوبد.

برداشت: اگر نمی‌خواهی از چنگال هر فریبی رهایی یابی، باید به کسی پناه ببری که دل‌ها در برابر او درمانده و بی‌چاره هستند.