غزل شمارهٔ ۳۱۰

برداشت: دوباره آن ماهی بازگشته که آسمان هم در خوابش نمی‌دید. آتشی را به وجود آورده که هیچ آبی نمی‌تواند خاموشش کند.

برداشت: به بدن خود نگاه کن و به روح من نیز نگاهی بیفکن، زیرا به خاطر عشق او من دیوانه و او ویران شده است.

برداشت: مدیار شرابخانه وقتی با دل من هم‌صحبت شد، خونم به شراب تبدیل شد و عشق باعث شد که دل من بسوزد.

برداشت: وقتی چشم‌هایم پر از تصور او می‌شود، صدای تحسین و شادباش برای پیاله و شراب به گوش می‌رسد.

برداشت: دل من ناگهان دریای عشق را مشاهده کرد و از من جدا شد و گفت: مرا در این دریا پیدا کن.

برداشت: خورشید زیبای تبریز، شمس دین، به جلو روان شده و دل‌ها را مانند ابرها پر می‌کند.