غزل شمارهٔ ۳۰۶

برداشت: ای جان، به عاشقان توجه کن و در میان مستان بنشین، زیرا که اکنون ماه و ستاره‌ها حاضرند.

برداشت: روزی شگفت‌آور و روز قیامت فرا رسیده است، در حالی که زیبایی تو همه چیز را در خود غرق کرده است.

برداشت: زمانی که تو چیزهای خوب را برای خوبان خواندی، بهترین چیز‌ها را به آن‌ها بخشیدی. ای معدن بهترین‌ها، کیست که از تو بهتر باشد؟

برداشت: من هر لحظه از وجود تو، قدرت و سلطنتی را حس می‌کنم. حالا این محبوبی که شیرینی‌اش را حس می‌کنم، آیا از شاه باعظمت است یا از صاحب‌اختیار؟

برداشت: اگر در دل خود، ارواح پاک را پنهان کنی، مانند صوفیان باید دائم در کنج خود مراقب و هوشیار باشی.

برداشت: عشق تو وقتی در قلب و ذهن یک مرد ورود می‌کند، مانند صبح روشن و واقعی است. در مقابل، افکار دیگر و اندیشه‌های بی‌اساس شبیه صبحی هستند که واقعی نیستند و فقط یک خواب به نظر می‌آیند.

برداشت: ای عقل، چرا حیرانی؟ نه به دنبال وصل باش و نه هجران. چون وقتی که وصل را در گوش داری، چطور می‌تواند آن کس که غایب است از تو دور باشد؟

برداشت: جان چیست؟ جز نیاز و فقر چیزی نیست. و چه کسی جز تو می‌تواند جان را زنده کند؟ ای مرجع و هدف درخواست‌های خواسته‌های عاشقانه.

برداشت: هم اکنون روز قیامت فرارسیده و نشانه‌ای از سرنوشت نمایان شده است؛ خورشید از طرف مغرب طلوع کرده است.

برداشت: از جذبه‌های روحی تو، رنج‌کشیدگان و کسانی که در محنت هستند، دور می‌شوند و تحت تأثیر تو قرار می‌گیرند. تو بر آنها تسلط داری و نیروی تو غالب است.

برداشت: تا وقتی که این دو چشم ببیند صبح الهی فرا رسیده و دام طلب پاره شده و خواسته و آرزو به حقیقت پیوسته است.

برداشت: عشق و خواستن چه معنایی دارد؟ حسد و جلوه‌های مختلف چه مفهومی دارد؟ اینها در واقع به نوعی نمایانگر نقص‌های آدمی هستند.

برداشت: ببل‌هایی که در باغ‌ها هستند، وقتی من از آن‌ها صحبت کردم، هیچ کلمه‌ای از دهان‌ها یا دستان هیچ نویسنده‌ای بیرون نیامد.

برداشت: این عبارت به این معناست که نه زیبایی ظاهری، نه خلوص و نه تیرگی، نه گذشته و نه حال، نه زهد و نه درجات مختلف روحانی نمی‌تواند حقیقت را بیان کند. در واقع، این جمله به جستجوی عمیق‌تری برای درک حقیقت اشاره دارد که فراتر از ظواهر و معیارهای عرفی است.

برداشت: عقل من از دست رفت و حالا باقی‌اش را به تو واگذار می‌کنم، ای کسی که از در تو هیچ‌کس ناامید و غایب نیست.