غزل شمارهٔ ۳۰۲

برداشت: در عشق تو، همیشه بی‌تاب و بی‌قراری می‌کنم و هرگز از حضورت جدا نمی‌شوم، نه در روز و نه در شب.

برداشت: من روز و شب را مثل خودم دیوانه می‌کنم، اما نمی‌توانم روز و شب را تحمل کنم.

برداشت: از عاشقان خواسته شده است که از جان و دل خود بگذرند و آن را فدای معشوق کنند - من هم هر شب و روز جان و دل خود را به معشوق می سپارم

برداشت: تا وقتی که به باطن جان خودم دست نیافته ام - در هیچ لحظه ای از روز و شب حتی سرم را نمی‌خارانم.

برداشت: از وقتی که عشق تو به مانند یک مطرب، نواختن را آغاز کرد - گاه در دستان او تار می شوم و گاه چنگ

برداشت: تو زخمه تار را بر تار فرود می آوری - و از من صدای زیر و بم (آه و فغان) به آسمان می رود

برداشت: اشاره به روایتی که می گوید خداوند خاک آدم را ورز داد و پس از چهل شبانه روز آدم را خلق کرد - معنای بیت: چهل روز مانند ساقی، آدم ابوالبشر را نوشاندی - من از همان موقع مستم

برداشت: ای که مهار عاشقان مانند شتر در درست توست، من نیز روز و شب در میان این کاروان شتر ها هستم.

برداشت: بی خر از از حال خود بار تو را مانند شتری می‌کشم و تحمل می‌کنم.

برداشت: تا وقتی که با قند خودت روزه ام را باز نکنی - من روزه دار خواهم بود حتی اگر تا قیامت به درازا بکشد

برداشت: وقتی که از سفره‌ی رحمت تو روزه ام را باز کنم، همه روزگارم عید و جشن خواهد شد.

برداشت: تو جان شب ها و روزها هستی (جان جهان هستی) - هر روز و شب در انتظار توام

برداشت: برای رسیدن به عید، لازم نیست یک سال صبر کنم - با طالع شدن ماه چهره تو، هر روز و شب برایم عید خواهد بود

برداشت: از شبی که روز رسیدن را وعده دادی، هر روز و هر شب، روز و شب را در انتظار می‌شمارم.

برداشت: نهال عشق در درونم مانند درختی تشنه است - پس شب و روز اشک می بارم تا آن نهال را آبیاری کنم