غزل شمارهٔ ۳۰۰

برداشت: تمام نیکی‌ها و زیبایی‌هایی که در چهره تو دیدم، و همه سخنانی که شب‌هنگام مانند شکر از تو شنیدم.

برداشت: هرچند دل من مانند پروانه از نور شمع تو می‌سوزد، اما به خاطر زیبایی‌ات، تمامی شب را در کنار تو سپری می‌کنم.

برداشت: شب وقتی که تو به زیبایی و نرمی مانند ماه در چادر خود نشسته بودی، من مانند ماهی که چادر شب را می‌شکافد، شب را می‌شکافتم و بیدار می‌ماندم.

برداشت: از شعف و شوق وجود تو، جانم مانند گربه‌ای که لب خود را می‌لیسد، سرمست و شاد است، ولی من مانند کودکان، تمام شب انگشت خود را می‌گازیدم.

برداشت: سینه‌ام مانند خانه‌ای پر از زنبورهاست که از مشغله پر شده. تمام شب به خاطر تو، ای منبع عسل، شهدی را نوشیدم.

برداشت: شب مانند دام بزرگی فرود آمد و جان‌های مردم را به چنگ آورد. من که همچون دل مرغی در این دام گرفتار شدم، تمام شب را در حال تپش و اضطراب گذراندم.

برداشت: آنکه جان‌ها مانند کبوتران در اختیار اوست، در دامش قرار گرفته و من تمام شب او را جستجو کردم.