غزل شمارهٔ ۲۹۹

برداشت: برای رسیدن به محبوب باید یا با دوست وصال داشته باشی، یا مانند حریفان از شراب لذت ببری؛ چون دریا به کسی دستی نمی‌دهد، پس نباید در جوی آب نشستی.

برداشت: دوستداران مانند جان و دیگران همیشه در لطافت شبیه به آب و در generosity مانند ابرها هستند.

برداشت: دوستان و همراهان مانند آب که برای موجودات زنده ضروری است، باعث حیات همیشگی و آبادانی در آسمان و زمین می‌شوند و هر بنای مستحکم را با ثروت و ثروتمندی پر می‌کنند، در حالی که ویرانه‌ها نیز می‌توانند به گنجینه‌های ارزشمند تبدیل شوند.

برداشت: آب و نور هر دو به لطافت و ظرافت خود شهره‌اند، اما هر دو در غم به سر می‌برند. این غم نه از دشمنی بلکه به خاطر حساب و کتابی که وجود دارد، نشأت می‌گیرد.

برداشت: وقتی آب در ظرفی شروع به جنبیدن می‌کند، نور بر دیوار هم به حرکت درمی‌آید و حالت ناامنی و بی‌قراری ایجاد می‌کند.

برداشت: برادر، غم جانکاهی که بر سر تو آمده، در روز قیامت صدا خواهد کرد. خودت خوب نگاه کن که من ساکت هستم و خداوند از همه چیز آگاه‌تر است.