غزل شمارهٔ ۲۹۷

برداشت: ای کسی که آسمان به خاطر غم تو در شب به شدت اشک می‌ریزد و ناله می‌کند.

برداشت: اگر آسمان نیز بگرید یا بخندد، این نشان‌دهنده‌ی تأثیرات دنیای مادی و زمین است که بیشتر در زندگی ما وجود دارد.

برداشت: به خاطر اینکه آنقدر اشک بر زمین ریخته شد، خاک به خاطر اشک او خوشبو و معطر شد.

برداشت: بارش باران از آسمان باعث رویش و شکوفایی گل و گیاه در باغ‌ها شده است و این گیاهان به‌خاطر این نعمت، شاداب و خندان هستند.

برداشت: من در کنار گردونه‌ای ایستاده‌ام که او (چرخ) در حال گریه است و من نیز دارای دینی واحد هستم.

برداشت: باران آسمان باعث می‌شود که گل‌ها و بنفشه‌ها رطوبت و تازگی بگیرند.

برداشت: از اشک‌های عاشقان چه چیزی به وجود می‌آید؟ صدها مهر و محبت در دل آنانی که لب‌هایشان شیرین است.

برداشت: چشمان او از شدت احساس به گریه نزدیک می‌شود تا بتواند زیبایی و جذابیت خود را نمایان کند.

برداشت: این اشک‌هایی که از ابرها می‌بارند و این خنده‌هایی که از دل خاک به وجود می‌آید، همه به خاطر ماست و برای ما شکل گرفته‌اند.

برداشت: این اشک و لبخند ما به خاطر نتیجه‌ای است که به دست آمده و منظم شده است.

برداشت: ساکت باش و در جستجوی دنیا و خواسته‌ها نگاه کن.