غزل شمارهٔ ۲۹۴

برداشت: آب بهاری که از این جوی جدا شده، دوباره برگرد و جریان آن را به سوی ما بیاور.

برداشت: این آب، آن آبی است که نه خضر و الیاس آن را دیده‌اند و نه خواهد دید.

برداشت: چه سرمنشأ زیبایی که هر لحظه از عمق جانش جویبار آبی جوشان دارد.

برداشت: زمانی که آب زیاد باشد، محصولات هم خوب رشد می‌کنند، اما هرگز نتوانی از آب و نان به اندازه‌ی کافی بهره‌مند شوی.

برداشت: ای مهمان آب، بر اثر فقر و نیاز، مانند گدایان برای به دست آوردن لقمه‌ای نان خجالت نکش.

برداشت: تمام جهان مانند لقمه‌ای است و از شدت حرص به آن، در مَخفی‌گاه آن، آب نهان شده است.

برداشت: زمین و آسمان مانند دلو و سبو هستند و از آنها مایه حیات و آب خارج می‌شود.

برداشت: برو بیرون و از جهان و چرخ و زمین فاصله بگیر، تا ببینی که چگونه آب از جایی فراتر از مکان در حال حرکت است.

برداشت: از این حوض که محدود است، جان تو همچون ماهی می‌تواند آب را بنوشد، در حالی که از دریاهای بی‌کران به راحتی می‌تواند بهره‌مند شود.

برداشت: در آن دریا که ماهی‌های سبز وجود دارند، ماهی جاودانی وجود دارد که در آب همواره زنده است.

برداشت: از آن ملاقات، چشمانم روشنی گرفت و این روشنی مانند آبی است که از دانه‌چاه بیرون می‌آید.

برداشت: این گل‌های زیبای چهره از همان باغی هستند که آب درختانش را سیراب می‌کند و باعث می‌شود گل‌ها شکوفا شوند.

برداشت: خرماهای مریم از نخل خودش به وجود می‌آید و نه به خاطر وسایل یا درهای دیگر.

برداشت: زمانی که از اینجا آب روان به سوی تو بیاید، روح و جانت شاد خواهد شد.

برداشت: به طور کلی، این عبارت اشاره به این دارد که مانند پاسبانان که از آب و ماهی‌ها محافظت می‌کنند، دیگر با چوب به آن‌ها آسیب نزنید. به نوعی، این جمله دعوت به مراقبت و حمایت از موجودات دیگر است و نشان‌دهنده این است که باید از آن‌ها حفاظت کنیم و به آن‌ها آسیب نرسانیم.