غزل شمارهٔ ۲۹۲

برداشت: از آن لبان شیرین آن معشوقه و از آن ساقی خوش‌خلق، جان من سرشار از شادی و مستی شده است. ای دوست، امشب خواب نرو!

برداشت: از نور تمام جهان هر نغمه‌ای سر می‌دهم تا حال و روزم را بشنوی، ای دوست، امشب را نمی‌توانم بخوابم.

برداشت: گاهی در حالتی آشفته و گاهی در حالت پشیمانی هستی، اما از این لذت و خوشی دل نمی‌کنی، ای دوست، امشب را خواب نکن.

برداشت: یک روز یادت را فراموش می‌کنم و روز دیگر به یاد تو می‌افتم. تو چه می‌دانی از حال ما؟ ای دوست، در این شب مرا ترک نکن.

برداشت: ای مرد، از این دو دنیا بیرون برو و با آنها بیگانه شو. ای دوست، امشب به خواب نرو که گل‌ها در حال خندیدن هستند.

برداشت: از دوری تو می‌هراسم، اما برای عشق تو آماده‌ام که برخیزم. ای دوست شمس الحق تبریزی، امشب مرا رها نکن.