غزل شمارهٔ ۲۹۰

برداشت: امشب به ما اجازه نده که بی‌یار و تنها بمانیم. زنهار، با ما حرف نزن و ما را تنها نگذار.

برداشت: امشب دلمان عاشق‌تر از همیشه است و تغییرات عجیبی در ما رخ داده. امشب را به‌گونه‌ای متفاوت تجربه می‌کنیم و از تو می‌خواهیم که این تغییرات را نادیده نگیری.

برداشت: ای محبوب، در دل همه افراد، عشق تو همچون طوقی است که گردن‌ها را زینت می‌بخشد. خواهش می‌کنم امشب ما را تنها نگذار و در کنار ما بمان.

برداشت: امشب که دلمان پر از غم و اندوه است، تو ما را به دست غم نسپار و اجازه نده که گرفتار آن شویم. ما خود به اندازه کافی با غم و شادی های مختلف دست و پنجه نرم کرده‌ایم.

برداشت: ای سرو، زیبایی گلستان را نظاره کن؛ ای ماه، زیبایی شبستان را ببین. این ماه که پرستش می‌شود را امشب در گورستان مخسب.