غزل شمارهٔ ۲۸۸

برداشت: ای کاش ما را مورد ظلم قرار ندهید، ای معلم ما، ای حاکم ما، ای مالک ما.

برداشت: ای کسی که دارای فضایل فراوانی هستی و زیبایی‌ها و خصایل نیکو در تو نهفته است، ای شمشیری که دلیل‌نمای حق و حقیقتی، به ما ظلم نکنید.

برداشت: ای ساقی، بگذار طعم دیدار شیرین باشد و جدایی را دور نگه‌دارید، ما را ظلم نکنید.

برداشت: در دلِ من جرقه‌ای چون ستاره‌های درخشان در شرق و غرب وجود دارد، شما را به ظلمت نمی‌کشانم.

برداشت: شخصی در هر گوشه و کنار دنیا فریاد می‌زند که ما را مورد ظلم قرار ندهید و در این خواسته هیچ اصراری وجود ندارد.

برداشت: من جانم را فدای تو می‌کنم، ای با نشاط و خوش‌خبر در سپیده‌دم. از ما ظلم نکنید.

برداشت: دل من در عشق آشکار است و در محبت بی‌پروا. شما ما را مظلوم نکنید.

برداشت: به حرف من گوش کن، ای کسی که در میان انسان‌های محترم هستی، ما را ظلم و ستم نکنید.

برداشت: عشق مانند اسبی است که مرا به سمت معانی و مفاهیم می‌برد. این عشق برای من کافی است و نمی‌خواهم مورد ظلم و یا بی‌عدالتی قرار بگیرم.

برداشت: عشق حالتی است که مانند پادشاهی و دارایی، خواب را از انسان می‌گیرد و ممکن نیست که در این حالت به کسی ظلم شود.