غزل شمارهٔ ۲۸۷

شاعر در این ابیات به احساس شگفت‌انگیز و شادی ناشی از ورود محبوبش اشاره می‌کند. او این ورود را به مثابه بشارتی برای زنده شدن دل خود می‌داند و زمین را با احساسات خود نورانی می‌بیند. محبوبش همچون خورشیدی است که بر چهره‌اش می‌تابد. شاعر همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که عشقش آتشین است و به شدت او را تحت تأثیر قرار داده است، و از عشق خود به محبوبش و آتش درونش سخن می‌گوید.