غزل شمارهٔ ۲۸۶

برداشت: ای کسی که به زیبایی و کمال، قصر بلند و زیبایی را بنا کرده‌ای، و همواره شادی‌ها و خوشبختی‌ها به تو مدد می‌رسانند.

برداشت: جوانان در دل‌هایشان عشق را احساس می‌کنند و وقتی که به خودشان می‌آیند، خون دل عاشقان به جای هدر رفتن، به خاطر عشق و احساساتشان جاری می‌شود.

برداشت: ای ساکنان سرزمین عشق! در تردید و اضطراب به سر می‌برید، آیا می‌اندیشید که عشق شما را بی‌پناه رها خواهد کرد؟

برداشت: به خداوندی که زیبایی و جذابیت را در اختیار دارد، سوگند که برای عاشقان هیچ چاره‌ای باقی نمانده است و هیچ راهی ندارند.

برداشت: این جمله به ستایش شخصیتی به نام شمس الدین می‌پردازد و او را مانند یک رهبر یا آقا معرفی می‌کند. به تصویر کشیدن تبریز به عنوان مکانی شبیه به بهشت، به زیبایی و اهمیت آن اشاره دارد. به طور کلی، این متن نشان‌دهنده احترام و ارادت به شمس الدین و نشانه‌های عالی تبریز است.