غزل شمارهٔ ۲۷۹

برداشت: ای مولانا، ما را بی‌نیاز کردی، امشب ما تشنه بودیم و اکنون ما سیراب شده‌ایم.

برداشت: نباید ناامید شوی، نباید فراموش کنی و نباید از ستم و ظلم بترسی. برای تو، ما آماده‌ایم که در سرزمین‌هایمان مبارزه کنیم.

برداشت: اگر تو مستی، ما هم اینجا هستیم. ای درخشان و ای کوبه‌زن، به ما نزدیک شو و ما را در آغوش بگیر در حالی که در لباس عریانی هستیم.

برداشت: کسی که آنچه را که به او رسید خرسند کرد، باید عبادت کند و به عبادت ادامه دهد.

برداشت: هر کس از خاندان علی (علیه السلام) باشد، می‌تواند با زیبایی و شکوه خاصی وارد جامعه شود و بر همگان تأثیر بگذارد و آن‌ها را به رنگ‌های مختلفی از صفات و ویژگی‌ها آراسته کند.

برداشت: و آنچه باقی مانده است، ای ساقی! ای نیکوکار! احسان کن و نیکی کن.