غزل شمارهٔ ۲۷۷

برداشت: عشق و محبت به ما روی آورده و به قلب ما وارد شده است. ما به این احساس پاسخ داده‌ایم و در آن ساکن شده‌ایم و آرامش یافته‌ایم.

برداشت: از زمانی که هوشیار بودم، به خاطر حالت شاداب و رهایی، به یاد ماندگار است. عشق خطر دارد، اما سلامتی در آن است. ما فریب این عشق را خوردیم و از آن گذشتیم.

برداشت: به ما نوشیدنی داد، ما را به اسارت برد، به ما غذا داد، ما را نگهداری کرد و از غیب به ما خبر داد و ما را دعوت کرد، و ما به او پاسخ دادیم.

برداشت: ما او را همراه و یاور و راهنمایی دیدیم و در کنار هم نوشیدنی و شراب داشتیم، و او ما را سیراب کرد و از نوشیدنی‌اش بهره‌مند شدیم.

برداشت: درست گفتی که عشق واقعی نیکو و پرمنزلت است، و خداوند از بالا به ما توجه کرده و ما را پرورش داده است.

برداشت: در اینجا به تصاویری از خواب و آسودگی اشاره شده است. به نوعی می‌توان گفت که از حالتی آرام و دلپذیر صحبت می‌شود که در آن خواب عمیق و شادابی وجود دارد، و این آرامش به عنوان پایه و بنیادی ذکر شده است. همچنین بر اهمیت این حال و هوای خوب در زندگی تأکید شده است.

برداشت: در دل شب‌های تار، ما از ویژگی‌های زیبا و نیکوئی‌ها با خبر می‌شویم. این زیبایی‌ها ما را شگفت‌زده کرده و به سوی خود جذب می‌کنند.

برداشت: ما به فال خوب نگریستیم و شکر گزاریم و در نشئه عشق هستیم، و از این حالت به عبرت‌هایی رسیدیم که زیبایی را در خود جای داده است.

برداشت: ما به شادی و راحتی در کنار پروردگارمان که آرامش‌بخش است، مستفیض شدیم و به تماشای زیبایی‌ها نائل آمدیم و گواهی دادیم به آنچه که برای ما اتفاق افتاده است.