غزل شمارهٔ ۲۶۹

برداشت: بیایید با هم در سایه نخل‌ها استراحت کنیم و از نگاه‌تان دلم را پر از آرامش کنید.

برداشت: به دنیای پاک و زلال شراب بازمی‌گردیم، در جمعی که جام‌ها در آن می‌چرخند و نغمه‌هایی درباره محبت و دوستی خوانده می‌شود.

برداشت: به روزی خوش و دلپذیر که نوشیدنی ناب و صاف و درخشان در دست داریم، می‌نشینیم و از آن لذت می‌بریم و هر روز آن را جشن می‌گیریم.

برداشت: شراب وقتی که بوی خوشش با وزش باد منتشر می‌شود، جانوران وحشی از دوردست‌ها به سمت آن جذب می‌شوند.

برداشت: این جمله به این معناست که خواب الحمیرا (شاید به معنای دنیای خیالی یا آرزوها) را برای ده‌تا از دوستان باز کنید و با کلید دیدار شما، چیزهای گرانبها را ارزان کنید. به عبارتی دیگر، با گشودن درهای خواب و آرزوها به دوستان، می‌توان به چیزهای باارزش دست یافت.

برداشت: نوشیدنی خوشمزه‌ای که از آن لذت می‌برم، مرا به یاد دیدار شما می‌اندازد. این احساس سرمستی و شادی به قدری عمیق است که کسی را که دوست دارم وادار می‌کند به فراموشی فکرهای دیگرش.

برداشت: من به خدا قسم می‌خورم که شما را یاری می‌طلبم؛ زیرا من به خاطر عشق و علاقه و ارتباطی که با شما دارم، به شدت دچار ذوق و شوق شده‌ام.

برداشت: آیا نمی‌بینی که در زیبایی و نیکویی او، هیچ امینی از آفات، مرگ و بلا نیست؟

برداشت: خداوند باران رحمت را بر سرزمین شمس‌الدین نازل کند، سرزمینی که نامش با بهترین چیزها آراسته است.