غزل شمارهٔ ۲۶۸

برداشت: تو را می‌پرستم، ای کسی که آیات وحی به‌صورت پی‌درپی نازل می‌شود و به‌طور پنهانی تفسیر می‌گردد و به‌صورت آشکار نیز به آن اشاره می‌شود.

برداشت: با آسمان‌ها و زمین سخن گفتی و مردگان را زنده کردی، برای تو جانم فدای معرفت‌ات به این امر، اما من از آنچه می‌دانم بی‌خبرم.

برداشت: همه آنها در صفات تو مست می‌شوند، در حالی که نه طعمی از شراب چشیده‌اند و نه نوشیده‌اند.

برداشت: اما درخشندگی نزدیک بودن به او، عقل‌های آنان را از بین برد، پس پاک و والا است کسی که پایه‌گذار است و پاک و والا است کسی که به قله رساند.

برداشت: سلام بر قومی که دل‌های‌شان با زبان‌های پنهان سخن می‌گوید و بر او شکرگزاری می‌کنند.

برداشت: خوشا به حال کسی که از نسل خودش، آبی بیاورد و در آن آب، زیبایی یوسف را ببیند و به معشوقش بگوید: ای بشارت!

برداشت: در درخشندگی و زیبایی یوسف، حقیقت های پنهان وجود دارد که به خوبی می‌توان آنها را دریافت و فهم کرد.

برداشت: ظهور قدرت الهی و نقصان عقل انسانی شبیه به اندکی نور در کوه طور و فرو افتادن سنگ است.

برداشت: عشق انسانی را به صورت روحی محسوس و نوری بزرگ تجلی می‌کند که هیچ چیزی نمی‌تواند آن را مخفی کند.