غزل شمارهٔ ۲۶۵

برداشت: راهی که در آن زندگی و روح در جریان است، چقدر به آن اشتیاق دارم! بلند شو و به من بنوشان.

برداشت: این عشق و دوستی است که از آن حرف می‌زنم، این رفتار دلربا و جذاب اوست که می‌خواهی بشنوی و از آن لذت ببری.

برداشت: من انتقامم را به دست آوردم و بار دیگر تو را بوسیدم، پس آتش عشق من بیشتر شد. حال، عیش و نوشی به من بده تا این آتش را خاموش کنم.

برداشت: لبی که بوسه زده شد، همچون شکر شیرین و خوشمزه به نظر می‌رسد، اما خود شخص بیشتر از قبل تشنه می‌شود. پس از من بخواه که دوباره این نوشیدنی شیرین را به تو بدهم.

برداشت: خداوند محافظ من است و خوشبختی من را به ارمغان می‌آورد؛ بنابراین، بیایید من را سیراب کنید تا از آن لذت ببرم.

برداشت: هرچند که محبوبم در کنارم است، اما من هنوز آرام و قرار ندارم. پس ای می، مرا سیراب کن.

برداشت: ای ساقی مهربان، با جامی که برایت سوگند یاد کرده‌ام، به من شراب بنوشان.

برداشت: در گوش من نسیم ملایمی خبر خوشی آورد از آن درخت آزاد؛ پس مرا سیراب کن.

برداشت: مرا نشان و نشانی از سرمستی آنان بده و از آن شراب که عقل را می‌برد، من را سیراب کن.

برداشت: او می‌گوید من خوشحال هستم و او پاسخ می‌دهد که من هم خوشحالم. ما در کشاکش و چالش‌ها هستیم، پس مرا سیراب کن.