غزل شمارهٔ ۲۶۴

برداشت: اگر دوست من بخواهد، قلبم را به عشق خود آتش می‌زند و اگر بخواهد، با احترام و عشق بر چشمانم قدم می‌گذارد.

برداشت: روز نیکو و خوش روزی است که قسمت من او باشد، به‌به چه روزی! خوشا به حال آن روز!

برداشت: چه چیز هست که او کند اما خوش نباشد؟! ما خرسندیم بدانچه خدای کند.

برداشت: درد و رنج او باعث شد تا زیبایی‌های گل‌ها شکفته شود و در واقع او منبع بخشش و فاش‌سازی حقایق بود.

برداشت: هر چیزی که گفتی یا شنیدی ظاهر و ناچیز بود؛ جان و راز عشق، چیزی نیست که آشکار شده باشد.

برداشت: آدم عاقل که به عمق حقایق پی برده است کی به ظاهر و قشر و پوست قانع می‌شود؟

برداشت: قصد گفتن نداشتم اما غم عشق او ساکت نشد، خدا ما را از شر تهمت‌ها حفظ کند!