غزل شمارهٔ ۲۶۰

برداشت: سرنوشت و حوادث زندگی، با تمام پیچیدگی‌ها و تغییراتش، در نهایت به اراده و خواست خداوند وابسته است، مثل اینکه دنیا همچون آسیابی در دست او می‌چرخد.

برداشت: ای جان، دور این کعبه بچرخ و به گرد این سفره بیافت. ای گدا، از نعمت‌های این سفره بهره‌مند شو.

برداشت: در میدان زندگی مانند یک توپ بگرد و هر جا که خوشحال شدی، بدون نگرانی و با آزادی رفتار کن.

برداشت: اسب و زین در اطراف این شاه به گردش درآمده‌اند، هرچند که بر این میدان، جای ثابتی وجود ندارد.

برداشت: انگشتت را با انگشتر سلطنتی می‌آرایی تا به مقام حاکمیت و فرمانروایی دست یابی.

برداشت: هر کسی که دور دل معشوق بچرخد، جانش جهانی و جذاب خواهد شد.

برداشت: دل می‌کند هم‌سفر پروانه و دور شمع‌ها می‌گردد.

برداشت: چون بدن انسان از خاک ساخته شده و دل او آتشین و پرشور است، بنابراین گرایش او به چیزهایی است که با ذاتش مرتبط باشد.

برداشت: هر ستاره‌ای در آسمان به دور خود می‌چرخد، زیرا ذات آن از پاکی و صفا است.

برداشت: جان فقیر مانند آهنی است که به سوی آهن‌ربا کشیده می‌شود و در نهایت در گرد فانی بودن ناپدید می‌شود.

برداشت: زیرا که وجود در برابر او زائل است، بنابراین باید نگاه خود را از مشکلات و اشتباهات دور کنیم.

برداشت: گمان می‌رود که شخصی در حال وضو گرفتن است و احساس سرمستی و خوشحالی دارد. او از خدا درخواست می‌کند که او را از گناهانش آزاد کند و در این حالت به او کمک کند.

برداشت: بگو در ابتدا که باید به الأحداث و نشانه‌ها توجه کرد و دعا و خواسته‌ها نباید معکوس و نادرست باشند.

برداشت: چون کلید کژ شود، دیگر قفل را نمی‌توان باز کرد و عطا و بخشش حاصل نمی‌شود.

برداشت: من همه را ساکت کردم و همه مانند سروهایی ایستادند، وقتی که معشوق من صدایش را بلند کرد.

برداشت: ای خسرو تبریز، شهنشاه دین، من زبانم را بسته‌ام، تو بیا و آن را باز کن.