غزل شمارهٔ ۲۵۹

برداشت: این بیت به نوعی بیانگر ارزش و زیبایی یک گوهر یا مروارید است که به عنوان یک هدیه به شاه داده می‌شود. در واقع، شاعر از زیبایی و روشنایی این گوهر صحبت کرده و آن را به شاه بخصوصی تقدیم می‌کند. این هدیه به نوعی نمادی از احترام و ارادت به شاه است.

برداشت: آن پادشاه زیبا و بی‌نظیر را، آن شخص دل‌مهر و باصفا را.

برداشت: عشق می‌تواند به کسی که در حال از دست دادن زندگی و امید است، جان تازه‌ای ببخشد و همچنین می‌تواند به دل‌های بیگانه و دور افتاده، محبت و احساس بدهد.

برداشت: هر چیز که به ظاهر ممکن است نامناسب یا بی‌فایده به نظر برسد، ممکن است در باطن خود زیبایی و ارزش‌هایی پنهان داشته باشد. عقل و خرد می‌تواند به افرادی که ظاهراً دیوانه و بی‌منطق به نظر می‌رسند، بینشی تازه بخشد.

برداشت: در فهم و عقل یک کودک دو روزه، چیزی نیست که دل انسان‌های عاقل و فرزانه را به خود مشغول کند.

برداشت: کودکی که تو هستی، مگر می‌توانی نادیده‌ بگیری صدای فریاد حزن‌آلود را؟

برداشت: وقتی که مدهوش می‌شوی و به حال خوشی می‌رسی، به خاطر این است که نوشیدنی دورانت می‌چرخد و تو را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: من به شدت مست و بی‌خود هستم و ذهنم آشفته است. وگرنه می‌توانستم داستان را به خوبی و زیبا تعریف کنم.

برداشت: با همه صحبت کن و بشنو که باید داستان جذاب و دلنشین فردی بی‌نظیر را شنید.

برداشت: اگر آن چهره چون ماه بشکند، و اگر آن زلف که دو صد بار شانه شده، نیز بشکند.

برداشت: داستان آن چشمی که کسی نمی‌تواند از آن بگذرد، چشم ساحری است که دلبر فریبنده را به تسخیر خود درآورده است.

برداشت: چشمش می‌بیند که چه سرنوشتی در انتظارش است و تا ابد، پیشانی‌اش را می‌بیند.

برداشت: در دل خود راز خود را نگه دار و به یاد آن شخص مهم و برجسته‌ای که مانند علی است، بیفت.