غزل شمارهٔ ۲۵۸

برداشت: اگر شبی استراحت کنی، ای یار زیبا، نور چهره‌ات می‌تواند به تو پایداری و جاودانگی را نشان دهد.

برداشت: اگر شب تو به گرمای خورشید پنهان بیش از اندازه گرم شود، چشمان تو را همچون تِتِر رنگی باز خواهد کرد.

برداشت: امشب را فراموش کن و به خواب برو تا ببینی که از خوشبختی چه چیزهایی نصیبت خواهد شد.

برداشت: تمام زیبایی‌ها و جلوه‌های معشوقان در شب نمایان است، اما کسی که خوابش برده، نخواهد شنید و درک نخواهد کرد.

برداشت: آیا موسی پسر عمران در شب نور را ندید؟ به سوی درختی که به او گفت بیا؟

برداشت: او در شب، بعد از ده سال سفر، درختی را دید که تماماً در نور و روشنی غوطه‌ور بود.

برداشت: در شب معراج پیامبر احمد، چه کسی می‌تواند بگوید که آن موجودی که او را به آسمان برد، چه زیبا و درخشان بود؟

برداشت: روزها مشغول کار و تلاش هستم و شب‌ها به خاطر عشق و محبت، از چشم بد دوری می‌کنم تا تو را نبیند.

برداشت: مردم خسته و خواب آلود شدند، اما عاشقان در طول شب مشغول صحبت با خدا بودند.

برداشت: خداوند مهربان به داوود گفت: هر کسی که ادعای عشق ما را داشته باشد.

برداشت: وقتی تمام شب به خواب رفته‌ای، دروغین بودن خواب چه معنایی دارد برای عشق؟

برداشت: چون عاشق است و به خلوت می‌خواهد برود تا بتواند درد و غم‌های دلش را با معشوقش در میان بگذارد.

برداشت: تشنه هرگز نمی‌خوابد مگر اینکه کمی از تشنگی‌اش برطرف شود، اما خواب سنگین از کجا می‌آید؟

برداشت: وقتی که در خواب فرو می‌رود، آب می‌بیند؛ یا کنار جوی آب، یا یک پیاله، یا آب‌فروش.

برداشت: تمام شب به فرمان حق می‌گذرد، فرصت را غنیمت شمار ای بی‌نوای بی‌چاره.

برداشت: اگر بعد از مرگت افسوس بخوری، چون جانت از بدنت جدا شود، دیگر هیچ فایده‌ای ندارد.

برداشت: جفت را ببردند و زمین را شخم نزدی؛ و زمین تو جز خار و گیاه هرز چیزی ندارد. (جفت: خیش، ابزار شخم زدن در کشاورزی)

برداشت: من از محبت تو سرمست شدم و دیگر نمی‌توانم به قدم‌هایم توجهی داشته باشم.

برداشت: شمس الحق، افتخار مردم تبریز است. من سخن را نگه داشته‌ام، تو بیا و آن را باز کن.