غزل شمارهٔ ۲۵۵

برداشت: صبح زود برخیز و ندا بده، برخیز که صبح رسیده و زمان دعا فرا رسیده است.

برداشت: گلابی را پر از شراب کن و در ظرف بریز، نزن به هم و در را باز کن.

برداشت: مرا بگردان و ابتدا جانم را renewed کن، ای که جان را صفا می‌بخشی.

برداشت: برخیز! که از هر سو صدای چنگ در آسمان پیچیده است و ندا و آواز به گوش می‌رسد.

برداشت: به صدای زیبایی گوش بده و وقتت را تلف نکن، ای ماه خوش‌چهره، وقتی که زمان برایت خوب است.

برداشت: می‌خواهم که شراب بنوشم و به وسیله آن خود را در بند کنی تا از جایی به جای دیگر بی‌فایده نروم.

برداشت: از آن دست دریا مانند مرواریدی به آب بیفشان، مانند کشتی من را.

برداشت: من مثل تکه‌ای چوب هستم که از دستان تو جدا شده‌ام، ای موسی، مانند اژدها.

برداشت: عازر یا عاذر نام آن مردی است که عیسی (ع) او را بعد از مرگ زنده کرد.

برداشت: مثل درختی که به دستور پیامبر ریشه‌اش را در خاک گسترش دادم و در دشت و صحرا سرسختی و استقامت را نشان دادم.

برداشت: ای کاش تو هم آنچه را که دارم به من بدهی و هم آنچه را که می‌خواهی به من بگویی، سپس ای دهان و دندان تو، گنجی جاودانه در خود نهفته‌اید.

برداشت: خسرو تبریز، توی شمس دین، تاج سروری بر سر شاهان جهان هستی.