غزل شمارهٔ ۲۵۳

برداشت: چند بار می‌خواهی آن لبخند زیبا و درخشان را پنهان کنی؟

برداشت: من با ناز و زیبایی تو می‌توانم پادشاهان را به زانو درآورم، و لبخند تو بنده‌ای مثل من را سرشار از عشق و شگفتی می‌کند.

برداشت: گل سرخ را به یاد خنده بینداز و جلوه‌ای از آن زیبایی همیشگی را به نمایش بگذار.

برداشت: در آسمان در به روی کسی بسته است تا او را که درها را می‌گشاید، به سوی خود بکشد.

برداشت: چشم‌ها به شترهای سرمست دوخته شده‌اند که منتظر راننده خود هستند.

برداشت: موهایت را باز کن و به آن فکر کن که چگونه می‌توانی دل‌های زیادی را با زیبایی خود جذب کنی.

برداشت: روز وصال فرارسیده و معشوق در کنار ماست، پس نگران آینده نباش.

برداشت: عاشق مانند زخم است و با دل سوزان، صدای ناله‌ای شبیه نی دارد که با سختی می‌نوازد و به عاشق می‌زند. عاشق در این تصویر، هم درد و زخم را تجربه می‌کند و هم از آن به عنوان ابزاری برای بیان احساساتش استفاده می‌کند.

برداشت: چند ضربه به زینت‌های صورت بزن و در دم نای ساز به نوازش بپرداز.

برداشت: اگر ساز زیبا، به خاطر آرزوها ناله‌ای سر دهد، دست بخشنده را به شکرانه گشاده نگه‌دار.

برداشت: اگر غزل ناتمام بماند، عیب نگذار؛ زیرا وفای پرنده به آزادی‌اش بستگی دارد.