غزل شمارهٔ ۲۵۲

برداشت: یار نذر می‌کند که امشب تو به خواب نروی و از آرزوها و خواسته‌های دنیا فراتر بروی.

برداشت: نگهداری از خاطر و شخصیت آن شخص به اندازه‌ای اهمیت دارد که مانند نیاز به یک دوست خوب در زندگی‌ام است.

برداشت: دماغ تو مانند زیتون است و چراغی بر می‌افروزد، در حالی که چراغ وجود ما وفادار نیست و خاموش می‌شود.

برداشت: اگر چ container پر از روغن باشد، فایده‌ای ندارد، صبح که شود، چراغت خاموش خواهد شد.

برداشت: خورشید را به دعوت کردن نمی‌ارزد، زیرا نورش از هزاران چراغ بهتر و ارزشمندتر است.

برداشت: چشم زیبا و شاداب او هیچ‌گاه خواب نمی‌شود و باعث مستی و سرخوشی چشم‌های همه مردم می‌گردد.

برداشت: چشم‌های زیبا با لبخندی دلنشین، همه چیز را فراموش کردند و به شادی مشغول شدند.

برداشت: پس برای کی سلطنت برپاست بر آسمان، جایی که پادشاهان در لباس زرین و زیبا به تفرج می‌پردازند.

برداشت: کجا هستند بزرگان، وزرا و شخصیت‌های مهم که برای کشور و مردم زحمت می‌کشند؟ حافظ کجا ایستاده و این مسائل را می‌بیند؟

برداشت: اگر علم‌آموزان و نویسندگان خوب باشند، دیگر نمی‌توانی دیو را در خانه‌ی کتاب و شعر پیدا کنی.

برداشت: خانه و بدنشان تنگ و تاریک شده، زیرا که ما یک لحظه نور و روشنایی را از آن‌ها بربودیم.

برداشت: وقتی که گرد و غباری که به وسیله باد جابجا شده، روی زمین سیاه و بی‌پناه قرار بگیرد، چه حالتی خواهد داشت؟

برداشت: زمانی که از خواب غفلت بیدار شوند، دوباره به زخم‌های جفا و ظلم دامن می‌زنند.

برداشت: این گروه که در دانش خود غره شده‌اند، چه نیکو فراموش کرده‌اند که علم و دانش‌شان دوام و پایداری ندارد.

برداشت: دل پروانه به سرعت سوزش شمع را فراموش می‌کند، زیرا از نادانی و ناآگاهی رنج می‌برد.

برداشت: پر نیم سوز دوباره شعله‌ور می‌شود و مانند دل ناامید، دوباره می‌سوزد.

برداشت: خدا، من نذر تو را می‌کنم و از تو می‌خواهم که تو بر شب و روز و سپیده‌دم حاکم باشی.