غزل شمارهٔ ۲۴۹

برداشت: دل ما به عشق محبوب‌مان پر شده است؛ محبوبی که مانند گلی زیبا و بی‌نهایت شیرین و خوشبو است.

برداشت: ما همیشه در میان گل‌ها و زیبایی‌ها هستیم، زیرا دل ما قوی است و ما را در کنار هم نگه می‌دارد.

برداشت: آیا قلب از حوادث و مشکلات توان تحمل دارد که در اطراف سپاه ما بچرخد؟

برداشت: ما با بال‌های خود به سوی آسمان می‌رویم، زیرا اصل وجود ما از نوعی خدایی و آسمانی است.

برداشت: ساکنان آسمان از ویژگی‌های خوب ما شگفت‌زده می‌شوند و به همدیگر بیان می‌کنند.

برداشت: در سرزمین ما، همه جا پر از زیبایی‌هایی مانند نسرین، ارغوان و گل‌هاست.

برداشت: عالم بدون حضور و نشاط من نه شاداب می‌شود و نه گل‌هایش می‌شکفند.

برداشت: ذرات هوا با نفس عشق ما، روح را پرورش می‌دهند و پذیرا می‌شوند.

برداشت: گوش‌ها به رازهای پنهان آشنا شده‌اند، از صحبت‌های دل و زبان گوینده‌ی ما.

برداشت: شمس تبریز به مانند یک ابر آتشین است که سایه‌اش نباید از سر ما کم شود.