غزل شمارهٔ ۲۴۸

برداشت: گوش من منتظر پیامی از توست، جانم برای یک سلام تو به شدت آماده است.

برداشت: در دلم احساس شوق و هیجان وجود دارد و منتظرم تا بوی خوش میگساری و مستی تو را حس کنم.

برداشت: ای تو که با شیرینی و جذابیت خود، نیازی به درخواست و خواسته‌ی من نداشتی و همیشه در دام زیبایی‌ات مرا اسیر کرده‌ای.

برداشت: شاهان برای تاج و کمر خود قربانی می‌دهند، اما من لباس پنهان تو را با ارزش‌تر می‌دانم.

برداشت: از آغاز عشق من، فکر کردم که می‌توانم پایان تو را در ذهنم تجسم کنم.

برداشت: من خود را به بند اسب تو می‌بندم، چرا که هیچ‌گاه آرزوی دست‌یابی به مقام و عظمت تو را نخواهم داشت.

برداشت: آن شیر که نعمت‌های تو را چشیده است، با یقین مرگ را تجربه می‌کند.

برداشت: به راستی که آن زبانی که اسرار پنهان را فاش می‌کند، پیام تو را به من رساند.

برداشت: به درستی که از دور، به تو نشان می‌دهم آن مکان پر خیر و برکتی که خاصیت دولت و نعمت دارد.

برداشت: اگر سر من از سجده تو و عبادت تو بلند شود، چه ضرر دارد وقتی که لطف و رحمت تو شامل حال همه است؟

برداشت: شمس تبریز، نام تو در دل آشفته‌ام چنان نقش بسته که گویی بر جانم سوار شده است.