غزل شمارهٔ ۲۴۷

برداشت: از بلندا صدای تسبیح را بشنو، پس تو نیز با ذکر نام الوهیت، تسبیح کن.

برداشت: وقتی که دل تو با گل و سنبل شاداب شود، مانند پرنده‌ای می‌مانی که در چراگاهی سرسبز پرواز می‌کند و احساس آزادی و شادی را تجربه می‌کند.

برداشت: می‌دانیم که زیبایی و جاذبه این آهو، با سیاهی نافی که دارد، بر همه آشکار است و چیزهایی که در دل او نهفته است، از دید پنهان مانده‌اند.

برداشت: نفس آهوان او وقتی که به روح می‌رسد، به سمت چمنزار پرگل و خوشبو می‌رود.

برداشت: تشنه هرگز فراموشی را نخواهد چشید؛ مثل اینکه تو را به آب می‌رسانند، پس فراموش نکن.