غزل شمارهٔ ۲۴۴

برداشت: اگر تو هم مثل من عاشق شدی، ای جوان، همه روز در آن حال ناب و همه شب در این گریه و اندوه به سر می‌بری.

برداشت: از چشمان تو تصور جانان دور نشد، حتی لحظه‌ای، چرا که ملاقات او مانند نورهای بسیار به چشمانم می‌تابد.

برداشت: از دوستان بریده‌ای و از دنیا جدا شده‌ای، چون از خود آزاد شدم و به یقین رسیدم، تو را درک کردم.

برداشت: من مانند آب و روغن با این مردم در ارتباط هستم، اما از درون با هم جدا هستیم.

برداشت: تو از آرزوها فراتر رفته‌ای و به حالت جنون‌گونه‌ای دچار شده‌ای، اما این جنون نه از سر بی‌دردی است و نه ناشی از اختلاط عقل و خون؛ در واقع، تنها راه درمان تو، دارویی است که طبیب بتواند تجویز کند.

برداشت: اگر پزشکان لحظه‌ای از این درد بیاسایند و با چشم‌پوشی از غم خود رها شوند، به راحتی می‌توانند از قید و بندهای زندگی‌شان آزاد شوند.

برداشت: به سرعت از این داستان بگذر و به دنبال منبع شیرینی باش، زیرا وقتی به آن شیرینی دست یابی، مانند شیر در دل لوبیا غرق می‌شوی.