غزل شمارهٔ ۲۴۳

برداشت: در را بگشایید و وارد شوید، زیرا زندگی بدون شما برایم لذت‌بخش نیست. زیبایی و نگاه پر از مهر شما مانند یک چشمه وفاداری است.

برداشت: من نمی‌توانم صحبت کنم مگر این‌که تو یکی از موهایت را باز کنی. من در مورد دلتنگی و عشق، به اندازه خورشید و روشنایی صبح سخن می‌گویم.

برداشت: در عشق من نشانه‌ای هست، پس مرا در جمع عاشقان خود قرار دهید. ای جامعه عشق، صعود کنید و بدون شما به سمت عشق نمی‌توانم بروم.

برداشت: او را دیدم که در حال مستی از کنار من می‌گذشت و گفتم: ای ماه زیبا، کجا می‌روی؟ او پاسخ داد: نه، اینطور نباش، تو چنین نکن و به دنبال من بیا.

برداشت: وقتی که به دنبالش رفتم، او به سرعت از من دور شد. در تعقیب گام‌های تند او، جایی برای باد و برق نبود.

برداشت: وقتی آن‌ها را دیدم، به گونه‌ای شدم که گویی وجودی ندارم؛ شبیه تصویری در شیشه‌ای هستم که نور زمین و آسمان را منعکس می‌کند.

برداشت: این بیت به این معناست که قلبی که با نور معرفت روشن شده، علاوه بر زیبایی، از دیگران برتری دارد و هر کس که بخواهد به این نور دست پیدا کند، می‌تواند از آن بهره‌مند شود. در واقع، این نور دل را از تاریکی‌ها جدا می‌کند و کسانی که به دنبال آن هستند، می‌توانند به آن دست یابند.

برداشت: بیا به پیش من، زیرا کسی غیر از تو نمی‌تواند به این خوبی با من باشد. تو با وجود اینکه نامحرم هستی، برای من خاص و مهمی.

برداشت: در دعا و درخواستش به او گفتم ای زندگی‌بخش و مایه‌ی حیات، اما او پاسخ داد که یک لحظه در ستایش نگو، چرا که در ستایش، دو رویه وجود دارد.

برداشت: لب‌های خود را ببند و چشم‌های تداوم را باز کن. اگر سخن از لب‌های بسته‌ای بیرون بیاید، آن را به آرامی باز کن.

برداشت: اگر تو بخواهی بیایی و در میان ما باشی، مثل مردی که در خانه‌ای تنگ و پر از لباس‌هاست، این کار تو را به زحمت می‌اندازد.

برداشت: آیا می‌دانی که هر شب جانت از بدنت جدا می‌شود؟ در میان جان تو صفتی وجود دارد که ناپسند است.

برداشت: اگر آن دانه‌های ریگ نیستی، پس چرا مانند نسیم صبحگاه، دوباره به سرعت به کنار دریا نیامدی؟

برداشت: او بازگشته و تا زمانی که به تو نزدیک باشد، بنده است و همواره یاد خدا در وجودش باقی‌ست، مانند طلا و نقره‌ای که در کیسه‌ی بدنش است و ارزشش را در دنیا ندارد.

برداشت: جان خود را در معرض طلب قرار بده، زیرا طلب همچون طلاست. وقتی که بدن از جان جدا شود، از جان خود جدا نخواهی شد.

برداشت: اگرچه نی را خالی کنند، اما اجازه نمی‌دهند که بی‌نوا در جستجوی شیر برود و شیر را به دست بیاورد، زیرا تو از نسل علی و مرتضی هستی.

برداشت: سال‌ها تو وجود نداشتی، اما درباره‌ات سخن گفته‌اند. بر دل، حقیقت را نوشته‌اند، اما این نوشته را به‌عنوان اشتباه نخوان.

برداشت: بیدار شو و از الف تا لا به درستی حرکت کن. اگر دست و دهان خود را بشویی، لب‌هایت به دعا و نماز خواهند پرداخت.

برداشت: وقتی که به حق و حقیقت مشغول شدی، دیگر از مادیات و ظواهر دنیا آزاد می‌شوی. به هنگامی که بی‌دست و دل شوی و از وابستگی‌ها رها گردی، می‌توانی به عمق این معانی دست یابی.